Kiedy uwzględnimy w mieszance emocji jeszcze fakt istnienia w naszych zdigitalizowanych czasach, obserwowanie prostego bukietu w obrazie, przeradza się w wewnętrzną walkę, czy to co widzimy, jest rzeczywiście efektem pracy ludzkiej ręki. W końcu równie dobrze, może to być zdjęcie kwiatów przepuszczone przez filtr w smartfonie, pt. “zamrażacz czasu” lub czegoś równie sztampowego. A jednak, chociaż lepiej nie ufać własnym oczom, to można zaufać, że ta kompozycja powstała przy pomocy prostej sztuczki.
Obrazy holenderskiego artysty pokazują, że człowiek wciąż jest sprytniejszy od algorytmów i to jest w nas najlepsze
Georges Seurat był francuskim malarzem postimpresjonistycznym, z którego obrazami chyba najcześciej sobie wyobrażamy właśnie schyłek XIX w sztuce malarskiej Francji. Jego technika kropkowanego nakładania farby znamy dzisiaj jako puentylizm i paradoskalnie wiele osób nazywa ja po prostu stylem impresjonistycznym. Charakterystyczne kropki pomagają nabrać płótnu więcej trójwymiarowości, dzięki której padające światło tworzy wyjątkowy efekt. Ale, powyższe zdjęcie nie ma z tym niczego wspólnego poza próbą przedstawienia rzeczywistości w inny sposób.
Czytaj też: Świat znów ujrzał tajemnicze “Irysy” Moneta. Nie na długo, trafi na rekordową aukcję
Obrazy holenderskiego artysty ukazują rośliny, które są miejscami wyraźniejsze, a w innych rozmywają się dosłownie do gradientowego tła. Wszystko jest mile rozpikselowane, dzielą kolory na tycie kropki, a kontrast odbijającego się światła zyskuje na tym jeszcze większym wydźwiękiem. Idealnie realizuje założenia martwej natury, która zmusza obserwatora do podziwiania gry światłem i cieniami.
Tutaj jednak im dalej się odsuniemy od obrazu, ujrzymy o nim prawdę, że to nie jest obraz, tylko fotografia i nie dotyczy ona filtrowanego bukietu, tylko schowanego za taflą szkła. Projektant wykorzystał najprostsze metody zabawy kompozycją, światłem i kadrem, żeby stworzyć nieoczywisty obraz, tajemniczo rozmywającego się bukietu kwiatów.
“Violet Pixel” wywołuje nostalgiczny sentyment wywodzący się z czegoś tak powszechnego jak wzorzyste szkło. Zafascynowany zarówno estetycznymi, jak i funkcjonalnymi aspektami długowiecznej formy szkła, materiał został przekształcony w geometryczną szklaną rzeźbę. Wzorzyste szkło dzieli nasycone kolory kwiatów w iluzoryczne odcienie, które przypominają abstrakcyjny obraz. Szkło staje się płótnem, a kwiaty farbą. Ta kombinacja tworzy iluzję, w której grają przezroczystości, rozmycia, zakresy widoczności i odległości. Ujawniając coś nieoczekiwanego i atrakcyjnego pod każdym kątem – trójwymiarową martwą naturę
– opisuje jedną z kompozycji autor
Marius Boekhorst stworzył całą serię tych hipnotyzujących kreacji, których elementami są kompozycje nazwane “Violet”, “Violet Frosted” i “Violet Pixel” i każda z nich ma uderzać w trochę inne struny, aby tworzyć różne dźwięki emocji. Artysta poszukuje odpowiedzi na pytania łączenia żywych roślin w połączeniu z różnymi rodzajami szkła oraz jak bardzo można zdefiniować zrozumienie zastanego obrazu, jeżeli się tylko zmieni kąt widzenia, czemu tutaj pomaga zamknięcie kwiatów w szklanym sześcianie.
Patrząc na te kompozycje zastanawiam się jak wiele z tego wyciągają różne pokolenia. Dzisiaj żyjemy pod wpływem technologicznego minimalizmu oraz w okresie wychodzenia z szarości i beżu, który definiował styl ostatnich kilkunastu lat. Jednakże na pewno pokolenia generacji Y (Millennialsi) oraz X (65-80) dobrze pamiętają przeróżne wzory szyb stosowanych w drzwiach lat 90. i starszych.
Czytaj też: Turysta dowiedział się, że ukradł obraz warty setki tysięcy, a on podniósł tylko porzucony “śmieć”
Sam pamiętam też jak było ciekawym przykleić nos do takiej tafli, żeby popatrzeć z zupełnie innej perspektywy na rzeczywistość po drugiej stronie albo zniekształconą twarz osoby stamtąd spoglądającej. Zatem zaskakująco dobrze rozumiem przekaz artysty i trudno się z nim nie zgodzić, że w tych szklanych sześcianach zamknięto pokłady nostalgicznych uczuć.
Źródło: designyoutrust