Wielka tajemnica zoologii rozwiązana. Pomogła skamieniałość sprzed 17 milionów lat

Chińscy naukowcy odkryli skamieniałości przodków żyraf, które mogą pomóc odpowiedzieć na pytanie, dlaczego zwierzęta te mają tak długie szyje. Ta zagadka zoologii od dekad pozostawała nierozwiązana.

Nawet dzieciom tłumaczy się, że szyje żyraf są odpowiedzią ewolucyjną na wysokie ulistnienie i pokarm preferowany przez te zwierzęta. Ale wraz z rosnącymi obserwacjami współczesnych żyraf, zoologowie zaczęli skłaniać się ku opinii, że długa szyja może odgrywać kluczową rolę w ich zalotach i poszukiwaniach najlepszego partnera.

Naukowcy odkryli, że żyrafy używają swoich 2-metrowych szyi, by uderzać czaszkami – wyposażonymi w ossikony (struktury kostne pokryte skórą) – w słabe części ciał konkurentów. Rezultat jest prosty – im dłuższa szyja, tym większe obrażenia.

Zespół uczonych z Instytutu Paleontologii Kręgowców i Paleoantropologii Chin (IVPP) przeprowadził badania na Discokeryx xiezhi, jednym z przodków żyraf, aby zrozumieć, jakie mechanizmy doprowadziły do wykształcenia się długich szyj u tych zwierząt. Potwierdzono, że rozmiar szyj samców żyraf jest bezpośrednio związany z hierarchią społeczną, a rywalizacja w zalotach jest siłą napędową ewolucji. Szczegóły opisano w Science.

Przodek żyrafy jak mitologiczne stworzenie

Naukowcy znaleźli skamieniałości przodka żyraf w warstwach z wczesnego miocenu, sprzed ok. 17 mln lat na północnu Kotliny Dżungarskiej w Xinjiang. Częścią znaleziska była pełna czaszka i cztery kręgi szyjne. Ze względu na pojedynczy ossikon, zwierzę porównano do xiezhi – jednorogiego stworzenia z mitologii chińskiej, od którego pochodzi nazwa skamieniałości.  

Prof. Deng Tao z IVPP mówi:

Discokeryx xiezhi charakteryzował się wieloma unikalnymi cechami wśród ssaków, w tym wykształceniem przypominającego dysk dużego ossikona w środku głowy.

Badania wykazały, że kręgi szyjne Discokeryx xiezhi były bardzo mocne i miały skomplikowane połączenia między głową a szyją. Była to odpowiedź na częste uderzenia głowa w głowę, do których dochodziło wyjątkowo często. Potwierdzono, że kręgi szyjne u Discokeryx xiezhi były lepiej wykształcone niż u zwierząt współczesnych, które często uderzają się czaszkami, np. wołów piżmowych. 

Dr Wang Shiqi z IVPP dodaje:

Zarówno żyjące żyrafy, jak i Discokeryx xiezhi należą do nadrodziny Giraffoidea. Choć ich morfologie czaszki i szyi znacznie się różnią, obie są związane z walkami zalotów samców i obie ewoluowały w ekstremalnym kierunku.

Naukowcy przyjrzęli się morfologii rogów różnych grup przeżuwaczy (m.in. żyrafowatych, bydła, owiec i jeleni) i odkryli, że różnorodność wytworów kostnych (w tym przypadku ossikonów) u żyraf jest znacznie większa niż u innych grup. To wskazuje, że walki godowe są intensywniejsze i bardziej zróżnicowane, niż mogłoby nam się wydawać.

Przy okazji potwierdzono, w jakiej niszy ekologicznej żył Discokeryx xiezhi. Region Xinjiang był bardzo suchy, do czego przyczyniło się podniesienie Płaskowyżu Tybetańskiego, blokując tym samym transfer pary wodnej.

Dr Meng Jin z IVPP wyjaśnia: 

Stabilne izotopy w szkliwie zębów wskazują, że Discokeryx xiezhi żył na otwartych łąkach i mógł migrować sezonowo. Dla ówczesnych zwierząt środowisko trawiaste było bardziej jałowe i mniej komfortowe niż środowisko leśne. Gwałtowne zachowania bojowe Discokeryx xiezhi mogły być związane ze stresem związanym z przetrwaniem, wywołanym przez środowisko. 

Około siedem mln lat temu Płaskowyż Wschodnioafrykański również zmienił się z terenów lesistych w bardziej trawiaste, a przodkowie żyraf musieli się do tego dostosować. Samce wykształciły sposób atakowania konkurentów poprzez wymachiwanie czaszką, a ewolucja zaczęła faworyzować osobniki o dłuższych szyjach. Doprowadziło to do gwałtownego wydłużenia się tych części ciała w ciągu dwóch milionów lat i tak narodziły się żyrafy, jakie znamy.

Więcej:undefined