Skarb z czasów, gdy poziom oceanów był znacznie niższy
Zasób ten nie jest młody. Jego pochodzenie sięga ostatniego zlodowacenia, sprzed około 20 tysięcy lat. W tamtym okresie ogromne masy lodu były uwięzione w lądolodach, co spowodowało, że globalny poziom mórz był niższy o ponad 120 metrów. Obszary, które dziś są dnem morskim, stanowiły wtedy część lądu. Opady atmosferyczne oraz woda z topniejącego lodu infiltrowała w głąb, tworząc rozległe warstwy wodonośne. Gdy klimat się ocieplił, a lądolody zaczęły ustępować, poziom oceanów podniósł się i słona woda zalała te tereny. Słodka woda, uwięziona w porowatych skałach osadowych, pozostała jednak na swoim miejscu. Przetrwała do dziś, skutecznie odizolowana od otaczającego ją oceanu przez nieprzepuszczalne warstwy iłowców. To naturalne uszczelnienie działało jak kapsuła czasu, zachowując wodę w niemal niezmienionym stanie.
Czytaj też: 12 bomb atomowych zrzucanych co sekundę. Pojawiły się przerażające informacje o oceanach Ziemi
Sam fakt istnienia tego zbiornika to tylko początek historii. Jego praktyczne wykorzystanie stawia przed nami szereg poważnych pytań technologicznych i ekonomicznych. Aby dostać się do wody, konieczne byłoby przeprowadzenie głębokich odwiertów przez dno morskie, a następnie zbudowanie rozbudowanej infrastruktury do jej pompowania i transportu na ląd. Koszty takiej operacji byłyby astronomiczne. Niepewności dotyczą również aspektów środowiskowych. Intensywne pompowanie mogłoby zaburzyć ciśnienie w strukturze geologicznej, potencjalnie prowadząc do niekontrolowanego osiadania dna. Brakuje też danych na temat tempa, w jakim taki dawny zbiornik mógłby się naturalnie odnawiać. W praktyce, może on funkcjonować jako zasób nieodnawialny, którego eksploatacja wymagałaby niezwykłej ostrożności.
Potencjał dla globalnego bezpieczeństwa wodnego
Czytaj też: Satelity zobaczyły coś, czego nie da się wytłumaczyć wodą. Trop prowadzi 3000 km w dół
Mimo wszystkich wyzwań, dokonane odkrycie poszerza horyzonty. Sugeruje, że podobne formacje mogą istnieć u innych wybrzeży na świecie, tworząc ukrytą sieć słodkowodnych zasobów. Dla gęsto zaludnionych regionów przybrzeżnych, które często borykają się z ryzykiem braku wody pitnej, sama świadomość ich istnienia ma strategiczną wartość. W sytuacji ekstremalnej, na przykład długotrwałej suszy lub poważnego skażenia konwencjonalnych ujęć, ten podwodny rezerwuar mógłby teoretycznie stanowić awaryjne zabezpieczenie. My widzimy natomiast, że nawet w dobrze poznanych i zurbanizowanych rejonach Ziemia potrafi zaskoczyć. Kluczowe pytanie nie brzmi już „czy są tam ukryte zasoby?”, ale „czy jako ludzkość jesteśmy gotowi, zarówno technicznie, jak i etycznie, aby z nich skorzystać, nie czyniąc więcej szkód niż pożytku?”.