Niezwykłe zjawisko ma miejsce w pobliżu podwodnej góry Patience Seamount, na terenie morskiego obszaru chronionego Huon Marine Park. To właśnie tam co roku pojawiają się ogromne liczby węgorzy z gatunku Diastobranchus capensis. Zwierzęta te mogą osiągać długość rzędu 1,8 metra. Wciąż pojawiają się pytania o źródło tego fenomenu, a uczeni mają pewne teorie na jego temat.
Czytaj też: Przez Atlantyk przemieszcza się gigantyczny, żywy pas. Naukowcy odkryli napędzający go mechanizm
Co ciekawe, to nie pierwszy raz. Rybacy zwracali uwagę na wyjątkową liczebność tych węgorzy w rejonie już w latach 80. XX wieku, choć dopiero najnowsze badania pozwoliły oszacować rozmiary całej populacji gromadzącej się w tym miejscu. Wyniki zespołu badawczego, na czele którego stanął Ben Scoulding z australijskiej CSIRO, są już dostępne na łamach Royal Society Open Science.
Badacze ustalili, że skupisko może obejmować nawet 2,8 miliona osobników, których łączna masa wynosi około 3500 ton. Węgorze zajmują obszar dna o wymiarach około 2 na 3 kilometry, a ich największe zagęszczenie występuje wzdłuż podwodnego grzbietu. Określenie liczebności tak ogromnego skupiska, znajdującego się na głębokości około kilometra, było rzecz jasna wielkim wyzwaniem. W latach 2023-2025 naukowcy przeprowadzili serię badań z wykorzystaniem statku badawczego RV Investigator.
Zespół badawczy używał urządzeń hydroakustycznych, które wysyłają fale dźwiękowe w głąb oceanu i rejestrują ich odbicia od znajdujących się tam organizmów. Na tej podstawie można określić rozmieszczenie i zagęszczenie zwierząt. Same pomiary akustyczne nie wystarczały jednak do precyzyjnego rozróżnienia poszczególnych gatunków. W okolicy Patience Seamount występują bowiem również gardłosze atlantyckie. W związku z tym uczeni połączyli dane akustyczne z nagraniami podwodnymi oraz obserwacjami złowionych osobników. Pozwoliło to oszacować, jaka część wykrytej biomasy przypada na węgorze.
Wszystko wskazuje na to, że głównym powodem gromadzenia się zwierząt jest rozród. Badane osobniki miały puste żołądki, a u samic widać jaja znajdujące się na zaawansowanym etapie rozwoju. Stąd pomysł, jakoby węgorze przygotowywały się do tarła. Zwierzęta zaczynają pojawiać się w tym miejscu w grudniu, a ich liczebność osiąga szczyt w okresie od maja do sierpnia. W październiku skupisko zanika. Naukowcy nie ustalili jednak jeszcze dokładnie, kiedy dochodzi do tarła ani dokąd trafia później potomstwo.
Czytaj też: Chińczycy klonują zagrożone wyginięciem zwierzęta. Kontrowersyjny eksperyment już daje efekty
Nie wiadomo również, dlaczego węgorze wybierają właśnie Patience Seamount. W okolicy znajduje się około 120 podwodnych gór, lecz podobne nagromadzenia mają miejsce właśnie w tej okolicy. Jako że przedstawiciele gatunku D. capensis należą do grona narażonych na wyginięcie, to badanie tego zjawiska jest szczególnie istotne. Dokładne oszacowanie liczebności skupiska daje naukowcom punkt odniesienia do przyszłych obserwacji. Dzięki temu będą mogli sprawdzać, czy populacja się odbudowuje, czy też jej liczebność spada.
Źródło:Royal Society Open Science