Chodzi o króla Sin-iddinama, choć nie to jest w całej sprawie najważniejsze: naukowcy widzą w niej ogromną szansę na lepsze zrozumienie tego, jak rozwinięta była infrastruktura komunikacyjna i wodna w czasach starożytnej Babilonii. Dziś leżałaby ona w granicach Iraku. Ruiny miasta Larsa, znanego również jako Tell es-Senkereh, stanowią arenę działań archeologów.
Czytaj też: Poszukiwacze odkryli tajemnice sowieckiego gułagu. Rosjanie nie chcieli, by świat się o tym dowiedział
Zwieńczeniem ich wysiłków było znalezienie wspomnianego mostu wzniesionego około 3800 lat temu. Konstrukcja znajdowała się nad Wielkim Kanałem, który przecinał miasto i stanowił istotny element jego infrastruktury. Sin-iddinam sprawował władzę w Larsie w tym miejscu w latach 1849-1843 p.n.e. Był synem króla Nur-Adada i należał do władców, którzy inwestowali w rozwój infrastruktury miejskiej. Wśród jego przedsięwzięć znajdowały się budowy i remonty świątyń, murów obronnych oraz kanałów wodnych.
Odnaleziona cegła pochodziła z górnej części wschodniego filaru mostu. Jej inskrypcja stanowi ważną wskazówkę dotyczącą datowania obiektu. Może świadczyć o tym, że przynajmniej jeden etap budowy lub renowacji konstrukcji przypadał na okres panowania Sin-iddinama. Trudno jednak sobie wyobrazić, by cały most powstał w jednym momencie. Badania wykazały, iż jego filary z wypalanych cegieł noszą ślady kolejnych etapów budowy i przebudowy. Konstrukcja była więc prawdopodobnie wielokrotnie dostosowywana do zmieniających się potrzeb mieszkańców.
Archeolodzy oznaczyli obiekt symbolem B69. Pierwsze rozpoznanie mostu przeprowadzili już w 2019 roku, natomiast szczegółowe prace przy jego filarach ruszyły w 2021 roku. Most unosił się nad Wielkim Kanałem, którego szerokość wynosiła około 22 metrów. Była to znacząca przeszkoda komunikacyjna, szczególnie w gęsto zabudowanym mieście. Konstrukcja umożliwiała przemieszczanie się między obydwoma brzegami, nie zakłócając jednocześnie funkcjonowania ważnej drogi wodnej.
A co możemy powiedzieć o samym mieście? Larsa zajmowała powierzchnię około 200 hektarów i na początku II tysiąclecia p.n.e. należała do najważniejszych ośrodków politycznych oraz gospodarczych południowej Mezopotamii. Rozbudowana sieć kanałów łączyła miasto z okolicznymi terenami rolniczymi i innymi osadami. Woda służyła zarówno nawadniania pól, jak i transportu czy rozwoju handlu. Dotychczasowe badania francuskich archeologów pozwoliły zidentyfikować setki kanałów, fragmenty murów miejskich o łącznej długości około 5,4 kilometra, zbiorniki wodne oraz pozostałości portu położonego w południowej części miasta.
Most nie jest jedynym interesującym obiektem badanym w Larsie. Archeolodzy analizują również monumentalne budowle i pozostałości rezydencji, a nawet zabudowania związane z kultem boga słońca Szamasza. W pobliżu poświęconej mu świątyni Ebabbar znajduje się rozległy kompleks o powierzchni około 7250 metrów kwadratowych, który może być giparem, czyli zespołem świątynno-rezydencjonalnym związanym z kapłankami. W innej części miasta uczestnicy ekspedycji zidentyfikowali dużą rezydencję, w której znajdowały się tabliczki archiwalne powiązane z wysokim urzędnikiem o imieniu Etellum. Nie jest powiedziane, że to koniec odkryć, gdyż badania mostu wciąż trwają, a eksperci szacują, iż do tej pory odsłonili około połowy konstrukcji.
Źródło:Shafaq