Przedstawiciele Edith Cowan University, Curtin University i Deakin University, odpowiedzialni za najnowsze doniesienia, wymieniają kilka istotnych aspektów. Przede wszystkim, muzycy biorący udział w eksperymentach szybciej wykonywali powtarzające się zadania. Jakby tego było mało, wcześniej zaczynali przewidywać, jaki ruch będzie potrzebny za chwilę. O kulisach zorganizowanych badań czytamy w Psychological Research.
Czytaj też:Stworzyli przeciwciało na wirusa, który zakaża niemal każdego. Zetknęło się z nim 95% z nas
Autorzy publikacji namówili do udziału w eksperymencie 151 osób, z czego 77 miało formalne doświadczenie w nauce muzyki, a 74 nie posiadały takiego doświadczenia. Uczestnicy wykonywali na klawiaturze określoną sekwencję dziesięciu ruchów. Każdemu naciśnięciu klawisza odpowiadał sygnał wizualny, któremu towarzyszył określony dźwięk. Ta sama kolejność była wielokrotnie powtarzana, dzięki czemu uczestnicy mogli stopniowo nauczyć się wzorca.
Wraz z kolejnymi powtórzeniami uczestnicy wykonywali zadanie coraz szybciej. Naukowcy zauważyli jednak, iż część reakcji zaczynała pojawiać się jeszcze zanim właściwy sygnał wizualny stał się widoczny. Oznaczało to, że badani przestawali jedynie reagować na bodziec i zaczynali przewidywać jego pojawienie się. Właśnie na tym etapie pojawiła się różnica między muzykami a osobami bez wykształcenia muzycznego. Ci pierwsi częściej przewidywali kolejny element sekwencji już od początku eksperymentu. Byli również średnio szybsi w wykonywaniu zadania, a różnica między obiema grupami wynosiła około 46 milisekund.
To dość wyraźna oznaka tego, że trening muzyczny może wiązać się z lepszym przewidywaniem kolejnych elementów złożonych sekwencji ruchowych. Członkowie zespołu badawczego postanowili następnie sprawdzić, jak stabilna jest świeżo utworzona pamięć ruchowa. Po zakończeniu treningu uczestnicy przez dwie minuty obserwowali sekwencję na ekranie. Część osób oglądała dokładnie ten sam wzorzec, inni otrzymali zmienioną kolejność bodźców wizualnych. W niektórych przypadkach zmieniano również dźwięki, aby sprawdzić, który rodzaj informacji ma największy wpływ na zapamiętany wzorzec.
Rezultat był zaskakujący: wprowadzenie nowej sekwencji wizualnej wyraźnie zakłócało wcześniej wyuczony wzorzec ruchowy. Po takiej przerwie uczestnicy praktycznie przestawali robić dalsze postępy. Dotyczyło to zarówno muzyków, jak i osób bez doświadczenia muzycznego. Samo zastąpienie wcześniejszych dźwięków innymi nie wywoływało natomiast podobnego efektu.
Czytaj też:Ten sam przypadek i zupełnie różne diagnozy. Liczby pokazują ogromny problem psychiatrii
Co to oznacza w praktyce? Świeżo utworzona pamięć ruchowa może być szczególnie podatna na zakłócenia pochodzące z tego samego kanału sensorycznego, który był kluczowy podczas nauki. W tym przypadku najważniejsze były informacje wzrokowe, ponieważ uczestnicy uczyli się kojarzyć pozycję pojawiającego się na ekranie pola z konkretnym ruchem palca. Warto odnotować, iż doświadczenie muzyczne nie zabezpieczało pamięci przed takim zakłóceniem. Mamy więc różnicę między zdolnością przewidywania a odpornością pamięci. Muzycy mogą szybciej rozpoznawać wzorce i przewidywać ich kolejne elementy, lecz ich świeżo utworzone wspomnienia ruchowe nadal mogą być podatne na interferencję.
Czy nowe ustalenia mogą mieć przełożenie na konkretne zastosowania? Jak najbardziej. Poczynając od oczywistości, czyli postępów w edukacji muzycznej, przez trening sportowy, aż po rehabilitację. Jeśli nowe wspomnienia ruchowe są szczególnie wrażliwe na informacje tego samego rodzaju, odpowiednie planowanie przerw między ćwiczeniami może pomóc ograniczyć zakłócanie świeżo wyuczonych umiejętności. Badacze prowadzą obecnie kolejne eksperymenty z wykorzystaniem EEG, aby sprawdzić, w jaki sposób trening muzyczny wpływa na mechanizmy przewidywania zachodzące w mózgu.
Źródło: Psychological Research