Wśród transportowanych elementów, jakie udało się dotychczas zidentyfikować, uczeni wymieniają ceramiczne naczynia transportowe, kamienne kotwice oraz ślady różnego rodzaju substancji. Wrak spoczywał w pobliżu wyspy Kekova, niedaleko Antalyi, na południowym wybrzeżu Turcji. Jego szczątki znajdują się na głębokości około 30 metrów, a jego wiek wynosi od 4400 do 4700 lat.
Jeśli datowanie się potwierdzi, będzie to jeden z najstarszych znanych wraków statków na świecie, a zarazem najstarszy zidentyfikowany dotychczas wrak tego rodzaju. Odkrycie pochodzi bowiem z wczesnej epoki brązu, czyli okresu intensywnych przemian gospodarczych i rozwoju kontaktów między społecznościami basenu Morza Śródziemnego. Dość powiedzieć, iż w podobnym czasie w starożytnym Egipcie wznoszono Wielką Piramidę w Gizie.
Czytaj też:Archeolodzy zidentyfikowali tajemniczy budynek w pałacu Ottona Wielkiego. To obiekt z X wieku
Drewniana konstrukcja nie przetrwała niestety upływu tysięcy lat. Na morskim dnie pozostał za to jej ładunek, który pozwala odtworzyć część historii statku. Archeolodzy natrafili na ponad 30 ceramicznych naczyń magazynowych, nazywanych amforami oraz trzy duże kamienne kotwice. Zgodnie z szacunkami badaczy statek miał około 10 metrów długości i służył do przewozu towarów.
Profesor Hakan Öniz z tureckiego Uniwersytetu Akdeniz, kierujący badaniami prowadzonymi we współpracy ze Stowarzyszeniem Archeologii Śródziemnomorskiej, określił wrak mianem kapsuły czasu na dnie morza. Znalezisko pozwala zajrzeć w przeszłość, do epoki, z której zachowało się niewiele bezpośrednich świadectw dalekich podróży morskich. Jako że drewniane elementy statku nie zachowały się do czasów współczesnych, to naukowcy nie mogli wykorzystać datowania radiowęglowego jego konstrukcji. Zamiast tego przeanalizowali kształt i stylistykę odnalezionych naczyń.
Ceramika ma charakterystyczne dwa uchwyty, wypukłość w środkowej części oraz płaską podstawę. Porównanie tych cech z naczyniami znajdowanymi na stanowiskach archeologicznych w Egipcie i na Bliskim Wschodzie wskazuje na wczesną epokę brązu. Istotne są również wyniki ekspertyz dotyczących gliny, które sugerują, że część naczyń mogła powstać w warsztatach w dolinie Jordanu. Podobne przedmioty znajdowano do tej pory w okolicach egipskich piramid, a także w Troi i na Krecie. Tak szeroki zasięg występowania podobnych wyrobów stanowi ważną wskazówkę dotyczącą ówczesnych kontaktów handlowych.
Badacze przypuszczają, iż statek wypłynął z portu położonego we wschodniej części Morza Śródziemnego, na obszarze odpowiadającym części współczesnego Lewantu. Mógł przewozić towary w kierunku Troi, znajdującej się w północno-zachodniej części dzisiejszej Turcji, lub Krety, gdzie rozwijała się cywilizacja minojska. Dokładny przebieg rejsu pozostaje jednak nieznany.
Czytaj też:Bułgarskie skalne miasto i sensacyjny związek z Pergamonem. Badacz przedstawił nową hipotezę
Co ciekawe, transportowane amfory wciąż zawierają pozostałości dawnych substancji. Chodzi o błyszczący, gęsty osad, którego analiza może pomóc ustalić, jakie produkty znajdowały się na pokładzie. Wśród możliwych substancji archeolodzy wymieniają oliwę z oliwek, wino oraz żywice drzewne. Muszą jednak uwzględnić także inną możliwość: naczynia mogły być wielokrotnie wykorzystywane, dlatego ich obecna zawartość niekoniecznie odpowiada pierwszemu ładunkowi.
Jeden z przedmiotów wyróżnia się dziewięcioma znakami oraz dwoma otworami w ściankach. Według wstępnych hipotez mógł służyć do ubijania mleka i wytwarzania masła lub sera. Jeśli przypuszczenie się potwierdzi, będzie to interesująca wskazówka dotycząca sposobów przygotowywania żywności podczas długich rejsów. Nie można jednak jeszcze przesądzić, do czego dokładnie służyło naczynie ani czy na statku przewożono żywe zwierzęta.
Źródło: X