Ekspertyzy, jakie przeprowadzili naukowcy zajmujący się tym tematem, doprowadziły ich do kilku kluczowych wniosków, na czele z tym, że około 13 800 lat temu ludzie nie tylko przemieszczali się przez Beringię, lecz również potrafili organizować dłuższe pobyty w surowym, północnym środowisku. Co ciekawe, stanowisko Shég’ Xdaltth’í’ w języku rdzennych mieszkańców Alaski można przetłumaczyć jako Oni tam byli. Znajduje się ono na niewielkim wzniesieniu w pobliżu rzeki Tanana. Obecnie rosną tam świerki, lecz w epoce lodowej krajobraz przypominał tundrę porośniętą niską roślinnością.
Czytaj też: Archeolodzy odkryli mechanizm, którego nie są w stanie zrozumieć. Znajdował się w trackiej świątyni
Zespół archeologów pod kierownictwem Kelly Graf z University of Kansas badał trzy warstwy osadnicze datowane na około 13 800, 13 000 i 12 700 lat temu. Najstarsza z nich dostarczyła ponad 80 tysięcy artefaktów i innych pozostałości działalności człowieka. Tak bogaty zbiór pozwala odtworzyć zarówno wykorzystywane narzędzia, jak i sposób organizacji przestrzeni obozowiska.
Jednym z najważniejszych ustaleń okazało się rozpoznanie śladów prawdopodobnego schronienia. Naukowcy zidentyfikowali palenisko, niewielkie zagłębienie, a także ślad po słupie, które mogą świadczyć o istnieniu konstrukcji przypominającej częściowo zadaszone, otwarte z jednej strony schronienie. Jeśli interpretacja ta jest prawidłowa, stanowisko zyska miano najwcześniejszych znanych przykładów miejsca zamieszkania na terenie Ameryki Północnej.
Odkryte szczątki zwierząt pokazują, jak ważne dla przetrwania były polowania. Dawni mieszkańcy obozowiska sięgali po mamuty, bizony i konie, czyli gatunki, które później wymarły. Polowali również na karibu, zwierzęta nadal obecne w północnoamerykańskim krajobrazie. W pewnym momencie uczestnicy badań natknęli się na sporych rozmiarów głaz, wokół którego znajdowały się rozbite kości bizonów i kamienne narzędzia uderzeniowe wykonane z kwarcu. Prawdopodobnie dawni mieszkańcy rozłupywali na nim kości, aby pozyskać szpik oraz tłuszcz. W pobliżu znajdował się również piec ziemny wypełniony węglem drzewnym, fragmentami kości i narzędziami kamiennymi.
Tego rodzaju konstrukcja mogła służyć do długiego, powolnego pieczenia mięsa. Przygotowywanie dużych ilości pożywienia wymagało czasu i pracy, dlatego jej obecność sugeruje, iż ludzie planowali pozostawać w tym miejscu dłużej lub regularnie do niego wracać. Datowanie pozwala natomiast sądzić, że najstarsza warstwa mogła znajdować się w użyciu okresowo przez około 200 lat.
Archeolodzy znaleźli ostrza o romboidalnym kształcie, obrabiane z obu stron i przeznaczone do mocowania na rękojeści. Podobnych znalezisk nie było wcześniej w innych stanowiskach na Alasce z tego okresu. Ich odpowiedniki znane są natomiast z terenów położonych po rosyjskiej stronie dawnego pomostu lądowego Beringii. Ta łączyła niegdyś północno-wschodnią Azję z Ameryką Północną. Wraz ze wzrostem poziomu mórz po zakończeniu epoki lodowej obszar ten zniknął pod wodą, a bezpośrednie połączenie lądowe zniknęło około 12 tys. lat temu.
Podobieństwo narzędzi wskazuje na kontakty kulturowe lub wspólne tradycje technologiczne społeczności zamieszkujących obie strony Beringii. Dodatkowym argumentem jest obsydian znaleziony na stanowisku, którego źródło pochodzenia znajdowało się około 370 km na zachód i północny zachód od obozowiska. Świadczy to o znajomości rozległego obszaru i przemieszczaniu surowców na znaczne odległości.
Źródło:Science Advances