Stało się tak po tym, jak odkryli kolejne ślady starożytnego Poompuhar, jednego z najważniejszych portów dawnego królestwa Chola. Na dnie Zatoki Bengalskiej spoczywają cztery nieznane wcześniej studnie pierścieniowe, ponad 250 fragmentów ceramiki oraz część charakterystycznego dzbana pochodzącego prawdopodobnie z Azji Zachodniej. Znaleziska te dostarczają nowych dowodów na to, że znaczna część miasta znajdowała się niegdyś na lądzie, który z czasem zniknął pod wodą.
Czytaj też: Frygijska twierdza zawierała ukrytą ścianę. Naukowcy odkryli sekret Midasa
Poompuhar, znane również jako Kaveripoompattinam, leżało przy ujściu rzeki Kaweri do Zatoki Bengalskiej. W źródłach pisanych przedstawiane jest jako tętniący życiem ośrodek handlowy, podzielony na dzielnice portowe, mieszkalne i targowe. Badania archeologiczne prowadzone od dziesięcioleci potwierdzają, iż miasto utrzymywało rozległe kontakty handlowe z innymi częściami Indii oraz odległymi regionami Azji.
Jeśli zaś chodzi o najnowsze odkrycia, to na pierwszy plan wysuwają się cztery gliniane studnie pierścieniowe. Konstrukcje tego typu powstawały poprzez układanie kolejnych, okrągłych elementów z wypalanej gliny. Służyły między innymi do pozyskiwania wody i mogły być częścią infrastruktury osadniczej. Ich obecność na obecnym dnie morskim jest ważną wskazówką, ponieważ sugeruje, że teren ten był kiedyś suchym lądem, na którym funkcjonowała społeczność. Zdaniem archeologów studnie mogą również ujawniać przebieg dawnego koryta rzeki, które zostało później zalane.
Jeszcze większe znaczenie dla poznania kontaktów Poompuhar ze światem zewnętrznym ma fragment dzbana o charakterystycznej budowie. Jest to pierwszy tego rodzaju artefakt odkryty podczas podwodnych badań tego stanowiska. Naczynia o nietypowym, wydłużonym kształcie były wykorzystywane w handlu morskim na obszarze Mezopotamii i Zatoki Perskiej. Transportowano w nich między innymi płyny, takie jak wino czy oliwa. Archeolodzy szacują, że całe naczynie miałoby około 30-35 centymetrów średnicy.
W ogólnym rozrachunku dokonane odkrycia sugerują, że towary pochodzące z zachodniej części Azji docierały do wybrzeża Tamil Nadu. Nie jest to jednak jedyny dowód na międzynarodowy charakter Poompuhar. Wcześniejsze badania ujawniły między innymi amfory, ceramikę oraz inne importowane przedmioty. Wszystko to wzmacnia obraz miasta jako ważnego ogniwa rozległej sieci handlowej obejmującej Ocean Indyjski, Półwysep Arabski, Zatokę Perską, a prawdopodobnie także obszary związane ze światem śródziemnomorskim.
Pod powierzchnią wody pozostaje jednak jeszcze większa zagadka. Podczas wcześniejszych ekspedycji odnaleziono potężną konstrukcję w kształcie litery U, znajdującą się na głębokości około 23 metrów. Jej długość wynosi około 40 metrów, a szerokość około 20 metrów. W pobliżu zidentyfikowano również inne struktury, anomalie w osadach oraz możliwe pozostałości wraku. Naukowcy nadal nie wiedzą, do czego dokładnie służyły te budowle. Dotychczas zbadali zaledwie około 10 procent obszaru objętego planami ekspedycji. Kolejny etap badań ma rozpocząć się w styczniu przyszłego roku, po zakończeniu monsunu. Archeolodzy liczą, że dalsze prace pozwolą ustalić, jak rozległa była zatopiona część Poompuhar i w jaki sposób zmiany poziomu morza, erozja wybrzeża oraz przemieszczanie się koryta Kaweri wpłynęły na losy miasta.
Źródło: Scubaverse