Okazuje się, że psy nie starzeją się w stałym tempie. W pierwszych latach życia ich organizm przechodzi bardzo szybkie zmiany, a później proces ten wyraźnie zwalnia. Oznacza to, że dwuletni pies nie jest po prostu odpowiednikiem ludzkiego czternastolatka. Jego biologiczny wiek jest znacznie bardziej zaawansowany.
Czytaj też:Twój pies śpi latem na kafelkach? Dreame ma dla niego znacznie droższy pomysł
Powyższe podejście stanowi efekt badań nad tzw. zegarem epigenetycznym. Naukowcy przeanalizowali próbki krwi pobrane od 104 labradorów w wieku od kilku tygodni do 16 lat. Następnie porównali wzorce metylacji DNA tych zwierząt z danymi pochodzącymi od 320 ludzi w wieku od roku do 103 lat. Przypomnijmy, iż metylacja DNA to proces chemiczny, który pomaga regulować aktywność genów. Wraz z wiekiem wzorce tych zmian w materiale genetycznym stopniowo się zmieniają. Ponieważ proces zachodzi w przewidywalny sposób, można wykorzystać go do stworzenia swoistego biologicznego zegara pokazującego, jak szybko starzeje się organizm.
Uzyskane wyniki pozwalają sądzić, że początkowe tempo starzenia się psów jest wyjątkowo szybkie. Ośmiotygodniowy szczeniak to pod względem epigenetycznym odpowiednik około dziewięciomiesięcznego człowieka. Później tempo zmian zaczyna jednak spadać. Na podstawie uzyskanych danych badacze opracowali wzór pozwalający przeliczać wiek psa na jego przybliżony odpowiednik w ludzkich latach. Wzór wygląda następująco:
Wiek człowieka = 16 × ln(wiek psa) + 31
ln oznacza tutaj logarytm naturalny. Dzięki temu metoda uwzględnia fakt, że starzenie się psa nie przebiega liniowo. W praktyce roczny pies odpowiada według tego modelu mniej więcej 31-letniemu człowiekowi. Dwuletni pies to około 42 lata, natomiast czteroletni około 53 lata. W wieku 12 lat pies osiąga odpowiednik mniej więcej 71 lat człowieka.
Nie oznacza to jednak, że wzór jest idealnym kalkulatorem dla każdego czworonoga. Badanie odbywały się wyłącznie na labradorach, a poszczególne rasy mogą starzeć się w różnym tempie. Znaczenie ma również wielkość psa. Większe rasy przeciętnie żyją krócej niż mniejsze. Naukowcy podkreślają więc, że krzywa starzenia opracowana dla labradorów może nie pasować dokładnie do mniejszych bądź większych ras.
Czytaj też:Twój pies nie zgubi się nawet w głębokiej głuszy. Pomoże w tym Starlink
I choć to bardzo ciekawe zagadnienie, to z pewnością wyciągnięte wnioski będą miały szersze zastosowanie niż tylko ciekawostkowe. Naukowcy znaleźli setki genów, których wzorce metylacji zmieniały się wraz z wiekiem w podobny sposób u psów, ludzi i myszy. Większość tych genów była związana z rozwojem organizmu. To może oznaczać, że starzenie nie jest całkowicie odrębnym procesem, lecz częściowo kontynuacją mechanizmów, które odpowiadają za rozwój organizmu. Psy, żyjące w środowisku podobnym do ludzkiego i podlegające wielu tym samym czynnikom, mogą dzięki temu stać się cennym modelem do badań nad starzeniem człowieka.
Źródło: Cell Systems